Gene karmakarışığım.
Benim için ne iyiyse onu istiyorum.
Benim iyi bulmadığım ama benim için iyi olana da dayanma gücü istiyorum.
Her şeyi olduğu gibi kabullenip akışta kalmayı, biraz yumuşamayı, hoşgörülü olmayı istiyorum.
Aslında zaten hoş görülüyüm de ben mi görmezden geliyorum?
Hep kendimde hata görmek doğru mu? Yoksa gerçekten hatalı mıyım?
Görmek, anlamak istiyorum.
Kalan zamanımı güzel geçirmek, huzurlu yaşamak istiyorum.
Çok mu şey istiyorum?
Ben mi zorlaştırıyorum?
Akışta kalmak, olanı olduğu gibi kabullenmek neden bu kadar zor?
Yapamıyorum.
İçimde hep tatminsiz, mutsuz bir çocuk var.
Onu eğlemekten yoruluyorum.
Kendimi sürekli meşgul tutmak yerine biraz dinlemeli miyim?
Dinlersem duyduklarımdan memnun kalır mıyım?
Ne istiyorum?
Bazı insanlar sebepli sebepsiz her şeyde eğlenecek bir şey bulurken ben niye yapamıyorum?
Niye bu kadar gamlıyım?
Niye hep eksik, tamamlanmamış hissediyorum?
Bu hayatta kendini tam hisseden var mı?
Her şeyden razı olan?
Sanmıyorum.
Nedir derdim?
Kendimi anlayamıyorum.
Yorgunum.
Çok yorgunum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder