11 Ekim 2025 Günden Kalanlar

7 Ekimde 15 yıllık bir hikaye son buldu. 

***

İş stresli bir haftadan sonra hafta sonuna  ulaşmak ve elime kahvemi alıp biraz okuma yapmak iyi geldi.

***

Yaşadığım şehrin nüfusuna bakınca nispeten daha sakin bir semtte oturuyorum. Tatilimi eylül ayında yaptığım için sezonun en sakin ve en yavaş haline eşlik ettim. Epeydir şehir merkezine gitme ihtiyacı da duymamıştım. Uzun süreli bu sakinlikten sonra dün iş için şehir merkezine gitmem gerekti. Aman Allahım ne kaos ne kaos. Herkes telaşlı, herkes koşuşturuyor, herkes ekmek peşinde. İnsanlar birbirlerini itiyor kakıyor. Resmen gözüm korktu. Bir köşeye sinip dağılmalarını beklemek istedim. Ama ne mümkün. 24 saat canlı bir şehirde yaşıyorum. Bundan uzak kalmanın tek yolu evini, işini, ihtiyaçlarını mümkün mertebe aynı çemberde tutabilmek ve çemberi daraltabilmek. Arkama bile bakmadan evime koştum. Kapımı kapatıp bütün o hengameyi dışarıda bırakmayı başardım. Şanslıyım bunu yapacak imkanım var. Cendereden çıkamayanlar için üzgün, kendim için şükür doluyum. Oralarda hayat çok hızlı ve yorucu akıyor. İnsanlar hayatta kalma telaşından kendilerine zaman ayıramıyor. Günün sonunda doğal olarak herkes yorgun, herkes telaşlı, herkes bıkkın ve mutsuz. Bu durumda bizim iyi olmamızda bir işe yaramıyor. Sonuçta aynı gemideyiz. Kolektif mutsuzluk hızlıca yayılıyor.

***

"İçi arınmamışsa, neler bekler insanı, kendi kendisiyle ne savaşlar eder boşuna!

Tutkuları içinde ne kemirici kaygılar, ne korkular içinde kıvranır insan!

Ne çöküntüler yapar bizde gurur, şehvet, öfke, gevşeklik ve tembellik!"

Montaigne / Denemeler